Witron – Internetowa Firma

Posts Tagged ‘podatek’

Trwała utrata wartości środków trwałych ma miejsce wówczas, gdy występuje prawdopodobieństwo, że środek trwały nie jest kontrolowany przez jednostkę lub nie przyniesie jej w przyszłości korzyści ekonomicznych. Może ona wynikać ze zmian technologii produkcji, przeznaczenia do likwidacji, wycofania z używania oraz innych przyczyn. W powyższych sytuacjach, jednostka ma obowiązek doprowadzić wartość składników środków trwałych, wynikającą z ksiąg rachunkowych, do realnej wartości, a więc do ceny sprzedaży netto. W przypadku kłopotów z ustaleniem ceny sprzedaży netto, ustala się cenę godziwą. Wartość godziwą stanowi kwota za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać wymieniony, a zobowiązanie uregulowane na warunkach transakcji rynkowej pomiędzy zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi niepowiązanymi ze sobą stronami. Trwała utrata wartości środków trwałych wymaga właściwej ewidencji księgowej. Odpis z tytułu trwałej utraty wartości obciąża w jednostce „Pozostałe koszty operacyjne”. W często spotykanej sytuacji, gdy ustała przyczyna dokonania odpisu z tytułu trwałej utraty wartości, równowartość całości lub odpowiedniej części uprzedniego odpisu zwiększa wartość środków trwałych i podlega zaliczeniu do „Pozostałych przychodów operacyjnych”. Ewidencja odpisu z tytułu trwałej utraty wartości środków trwałych może być dokonywana przez konto „ Umorzenie środków trwałych” lub wyodrębnione konto „ Odpisy z tytułu trwałej wartości środków trwałych”.

Rozrachunki z pracownikami w jednostkach prowadzących działalność gospodarczą dotyczą najczęściej rozrachunków z tytułu wynagrodzeń, należnych w pieniądzach lub w naturze, zmniejszonych o składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, podatek dochodowy oraz wszelkich innych rachunków na przykład z tytułu wypłaconych zaliczek na różne cele, odpłatnych świadczeń na rzecz pracowników, udzielonych pożyczek z funduszów socjalnych, delegacji służbowych i innych. Rachunki z tytułu wynagrodzeń obejmują: ustalenie wynagrodzenia brutto; ustalenie potrąceń obligatoryjnych i dobrowolnych z wynagrodzeń; ustalenie wynagrodzenia netto; dokonanie wypłaty wynagrodzeń (bezpośrednio z kasy lub przez ROR). Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń dotyczą pracowników, zatrudnionych w ramach stosunku pracy, pracy nakładczej, na podstawie umowy zlecenia, o dzieło, agencyjnej. Do wynagrodzeń okresu sprawozdawczego wlicza się wynagrodzenia za pracę wykonaną i zaliczoną w tym okresie, rozliczana na podstawie listy płac do terminu zamykającego okres sprawozdawczy. W przypadku wystąpienie świadczeń w naturze, wycenia się je według cen nabycia lub kosztów wytwarzania składników rzeczowych tego wynagrodzenia powiększonych o należny podatek VAT, w przypadku, gdy jednostka jest podatnikiem VAT czynnym. Bezpośrednio z wynagrodzeniem związana jest ewidencja pozostałych rozrachunków publiczno – prawnych , dotyczących składek ZUS oraz zasiłków stanowiących przedmiot rozliczeń z ZUS – em. Składka na ubezpieczenia społeczne obejmuje również składkę na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

W Polsce obowiązuje metoda fakturowa wyznaczania podatku VAT. Faktura, o której mowa może występować jako: Faktura VAT – podstawowy dokument potwierdzający sprzedaż towaru lub wykonanie usługi. Faktura VAT RR – wystawiona dla rolników ryczałtowych, jako podatników VAT czynnych; Faktura VAT – MP – faktura wystawiona przez małych podatników, stosujących kasową metodę rozliczeń z tytułu VAT; Faktura VAT Komis – potwierdzająca sprzedaż towarów poprzez umowę komisową; Faktura wewnętrzna – wystawiona przez podatników VAT czynnych; Faktura VAT Korekta (faktura korygująca) – wystawiana w sytuacji udzielenia, po wystawieniu faktury pierwotnej, rabatu, bonifikaty, opustu, uznania reklamacji, zwrotu kwot należny nabywca, zwrotu dotacji, subwencji oraz kwot wynikających z korekt faktur; Faktura zwana notą korygującą – wystawiana w sytuacji, gdy nabywca towaru lub usługi otrzymał fakturę lub fakturę korygującą zawierającą pomyłki dotyczące: oznaczenia towaru, usługi, informacji dotyczącej sprzedawcy itp.; Inne dokumenty, które mogą być fakturami: bilety jednorazowe, dowody zapłaty za usługi telekomunikacyjne, dokumenty dotyczące usług bankowych i ubezpieczeniowych zwolnionych od podatku, dowody zapłaty za przejazdy płatnymi autostradami; Dokument handlowy – rozliczający umowę komisu lub inną umowę, której przedmiotem jest eksport lub import towarów, na przykład dokument celny SAD. Po wejściu Polski do Unii Europejskiej przedsiębiorcy, handlujący z krajami nienależącymi do UE, nadal stosują dokument SAD.

Wiele firm organizuje różnego rodzaju imprezy integracyjne i inne okolicznościowe z okazji świąt, jubileuszy czy innych okazji. Często organizację tych imprez powierzano profesjonalnym firmom, które przygotowywały miejsce, zapraszały artystów, zapewniały gastronomiczną oprawę. Na mniejszych imprezach typu konferencje, szkolenia chętnie korzystano z cateringu, bo można było odliczyć podatek. Po zmianie ustawy o podatku VAT, sytuacja uległa zmianie, usługi cateringowe są wyłączone z odliczania podatku VAT. Usługi cateringowe klasyfikowane są nie jako usługa gastronomiczna, ale jako usługa przygotowania i dostarczania posiłków. Według organów skarbowych jest to zdecydowanie inna działalność niż działalność restauracji czy baru, ponieważ usługa ma całkowicie odmienny charakter i nie ma podstaw do odliczania podatku VAT. Podatnik jednak ma prawo do odliczenia VAT z tytułu zakupu usługi cateringowej pod warunkiem, że wydatek na jej nabycie zostanie zaliczony do kosztów podatkowych. W związku z tym, że catering jest usługą sklasyfikowaną nie jako działalność gastronomiczna, zostanie opodatkowana stawką dla usług związanych z wyżywieniem. W Polsce stawka ta wynosi 7 %. Catering może być też uznany jako dostarczenie dań bez innych usług i wówczas może być opodatkowany stawką 5 % lub 23 % , jaką są opodatkowane towary dostarczane. Reasumując, przedsiębiorca organizujący imprezę integracyjną i korzystający z usługi cateringowej musi się liczyć z zapłaceniem za nią podatku.

Zbliżają się wakacje, pracownicy planują wczasy, wyjazdy, wypoczynek, ale przede wszystkim ich uwaga skoncentrowana jest na dzieciach. Dawniej większość dzieci w czasie wakacji wyjeżdżała na obozy i kolonie, dziś coraz więcej pociech wakacje spędza w mieście. Powód takiego stanu rzeczy jest prosty – brak pieniędzy na opłacenie pobytu dziecka na obozie czy kolonii. Wiele zakładów pracy przychodzi z pomocą, w tej kwestii, swoim pracownikom, dopłaca do wypoczynku dzieci i młodzieży. Dofinansowanie wypoczynku dzieci i młodzieży jest zwolnione od podatku. Muszą jednak być spełnione odpowiednie warunki. Dziecko nie może mieć więcej niż 18 lat oraz wypoczynek, na który się udaje musi mieć formę zorganizowaną. Może to być kolonia, obóz, zimowisko, może to być pobyt w sanatorium połączony z nauką i rehabilitacją. Pobyt dziecka na takich zorganizowanych formach wypoczynku musi być potwierdzony rachunkiem, fakturą. Pracownik przedkłada ten dowód, że pociecha przebywała na zorganizowanym wypoczynku, powinien mieć również dowód wpłaty za pobyt dziecka. Jednym słowem, z przedłożonych przez pracownika dokumentów powinno jasno wynikać, kto był organizatorem kolonii czy obozu, dla kogo wypoczynek był organizowany i jaką on miał formę. Jeśli pomoc, dofinansowanie do wypoczynku dziecka, pochodziła z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, to cała kwota, przyznana pracownikowi zwolniona była od podatku. Jeśli z innego źródła, to roczny limit zwolniony od podatku wynosi 760 zł.

W dobie rozwoju sieci internetowych oraz coraz większego zapotrzebowania na szybkie zakupy w Internecie powstaje coraz więcej sklepów. Chyba już nie ma branży, która nie miałaby swojego sklepu internetowego. Prócz witryn sklepów internetowych znajdziemy również wiele portali aukcyjnych, gdzie praktycznie każdy może cos sprzedać i kupić. Są popularne, bo ceny tam nie są wysokie, zwłaszcza na artykuły używane. Posiadacze sklepów realnych, realnie rozliczają się z fiskusem, czego nie można powiedzieć o posiadaczach sklepów internetowych. Urzędnicy skarbówki bardzo bacznie przyglądają się handlującym w sieci, zwłaszcza tym, którzy nie odprowadzają podatków. Sprawdzają transakcje, kontrolują osoby, które sprzedają znaczne ilości towarów, że na dobrą sprawę uznać by ich można za przedsiębiorców. Nie maja się co obawiać ci, którzy w sieci chcę sprzedać coś od czasu do czasu. Problem polega na metodach rozliczania „sieciowych handlarzy”. Osoba handlująca w sieci, posiadająca sklep internetowy powinna zarejestrować swoją działalność i płacić podatki, jak każda inna, w ramach firmy. Jeśli nie zrobi tego, to powinna uiścić podatek od zysków, jakie przynosi handel w sieci, ale tylko nieużywanym towarem. Ci, którzy sprzedają używane rzeczy na Allegro i robią to od czasu do czasu, nie muszą obawiać się żadnych sankcji, chyba, że handlują rzeczami, które mają mniej niż pół roku. Dochód ze sprzedaży takich rzeczy powinni wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym. Osoby handlujące w sieci i osiągające z tego tytułu znaczne dochody muszą pomyśleć o zarejestrowaniu swojej działalności

Wiadomo, że każdy może korzystać z leczenia sanatoryjnego. Do placówek tych kierują lekarze rodzinni, ale rozdzielnictwem miejsc i terminów zajmują się oddziały Narodowego Funduszu Zdrowia. Na turnus do sanatorium można też pojechać bez skierowania, ale wówczas pacjent ponosi wszelkie koszty związane z pobytem i zabiegami. Od 1 stycznia 2011 roku w ustawie o VAT zmienił się zakres zwolnień przedmiotowych dla usług. Dotyczy to między innymi świadczeń związanych z ochroną zdrowia. Jedną z usług, których opodatkowanie wywołuje wątpliwości są turnusy rehabilitacyjne. Trzeba odróżnić dwie sytuacje. Jeżeli podmiot oferujący turnusy rehabilitacyjne jest zakładem opieki zdrowotnej to jego usługi są zwolnione od VAT. Jednocześnie pozostałe świadczenia wykonywane w ramach turnusu rehabilitacyjnego (zakwaterowanie, wyżywienie) mogą być uznane za świadczenia lub dostawę towarów ściśle związaną z usługą rehabilitacyjną. Przecież pacjent musi być na turnusie, by mógł być rehabilitowany. Przy takim założeniu, całość świadczeń wykonywanych w ramach turnusu rehabilitacyjnego, będzie zwolniona od podatku VAT. Inaczej jest, gdy podmiot świadczący usługi polegające na organizowaniu turnusów rehabilitacyjnych, nie jest zakładem opieki zdrowotnej. Wtedy zwolnienie od podatku obejmować będzie same zabiegi rehabilitacyjne, jeśli rehabilitanci zatrudnieni są w takiej firmie na podstawie umowy o pracę. Z powyższego wynika, że lepiej jechać się rehabilitować do sanatorium o statusie zakładu opieki zdrowotnej.