Witron – Internetowa Firma

Archive for the ‘księgowość’ Category

Trwała utrata wartości środków trwałych ma miejsce wówczas, gdy występuje prawdopodobieństwo, że środek trwały nie jest kontrolowany przez jednostkę lub nie przyniesie jej w przyszłości korzyści ekonomicznych. Może ona wynikać ze zmian technologii produkcji, przeznaczenia do likwidacji, wycofania z używania oraz innych przyczyn. W powyższych sytuacjach, jednostka ma obowiązek doprowadzić wartość składników środków trwałych, wynikającą z ksiąg rachunkowych, do realnej wartości, a więc do ceny sprzedaży netto. W przypadku kłopotów z ustaleniem ceny sprzedaży netto, ustala się cenę godziwą. Wartość godziwą stanowi kwota za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać wymieniony, a zobowiązanie uregulowane na warunkach transakcji rynkowej pomiędzy zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi niepowiązanymi ze sobą stronami. Trwała utrata wartości środków trwałych wymaga właściwej ewidencji księgowej. Odpis z tytułu trwałej utraty wartości obciąża w jednostce „Pozostałe koszty operacyjne”. W często spotykanej sytuacji, gdy ustała przyczyna dokonania odpisu z tytułu trwałej utraty wartości, równowartość całości lub odpowiedniej części uprzedniego odpisu zwiększa wartość środków trwałych i podlega zaliczeniu do „Pozostałych przychodów operacyjnych”. Ewidencja odpisu z tytułu trwałej utraty wartości środków trwałych może być dokonywana przez konto „ Umorzenie środków trwałych” lub wyodrębnione konto „ Odpisy z tytułu trwałej wartości środków trwałych”.

Rozrachunki z pracownikami w jednostkach prowadzących działalność gospodarczą dotyczą najczęściej rozrachunków z tytułu wynagrodzeń, należnych w pieniądzach lub w naturze, zmniejszonych o składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, podatek dochodowy oraz wszelkich innych rachunków na przykład z tytułu wypłaconych zaliczek na różne cele, odpłatnych świadczeń na rzecz pracowników, udzielonych pożyczek z funduszów socjalnych, delegacji służbowych i innych. Rachunki z tytułu wynagrodzeń obejmują: ustalenie wynagrodzenia brutto; ustalenie potrąceń obligatoryjnych i dobrowolnych z wynagrodzeń; ustalenie wynagrodzenia netto; dokonanie wypłaty wynagrodzeń (bezpośrednio z kasy lub przez ROR). Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń dotyczą pracowników, zatrudnionych w ramach stosunku pracy, pracy nakładczej, na podstawie umowy zlecenia, o dzieło, agencyjnej. Do wynagrodzeń okresu sprawozdawczego wlicza się wynagrodzenia za pracę wykonaną i zaliczoną w tym okresie, rozliczana na podstawie listy płac do terminu zamykającego okres sprawozdawczy. W przypadku wystąpienie świadczeń w naturze, wycenia się je według cen nabycia lub kosztów wytwarzania składników rzeczowych tego wynagrodzenia powiększonych o należny podatek VAT, w przypadku, gdy jednostka jest podatnikiem VAT czynnym. Bezpośrednio z wynagrodzeniem związana jest ewidencja pozostałych rozrachunków publiczno – prawnych , dotyczących składek ZUS oraz zasiłków stanowiących przedmiot rozliczeń z ZUS – em. Składka na ubezpieczenia społeczne obejmuje również składkę na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

W Polsce obowiązuje metoda fakturowa wyznaczania podatku VAT. Faktura, o której mowa może występować jako: Faktura VAT – podstawowy dokument potwierdzający sprzedaż towaru lub wykonanie usługi. Faktura VAT RR – wystawiona dla rolników ryczałtowych, jako podatników VAT czynnych; Faktura VAT – MP – faktura wystawiona przez małych podatników, stosujących kasową metodę rozliczeń z tytułu VAT; Faktura VAT Komis – potwierdzająca sprzedaż towarów poprzez umowę komisową; Faktura wewnętrzna – wystawiona przez podatników VAT czynnych; Faktura VAT Korekta (faktura korygująca) – wystawiana w sytuacji udzielenia, po wystawieniu faktury pierwotnej, rabatu, bonifikaty, opustu, uznania reklamacji, zwrotu kwot należny nabywca, zwrotu dotacji, subwencji oraz kwot wynikających z korekt faktur; Faktura zwana notą korygującą – wystawiana w sytuacji, gdy nabywca towaru lub usługi otrzymał fakturę lub fakturę korygującą zawierającą pomyłki dotyczące: oznaczenia towaru, usługi, informacji dotyczącej sprzedawcy itp.; Inne dokumenty, które mogą być fakturami: bilety jednorazowe, dowody zapłaty za usługi telekomunikacyjne, dokumenty dotyczące usług bankowych i ubezpieczeniowych zwolnionych od podatku, dowody zapłaty za przejazdy płatnymi autostradami; Dokument handlowy – rozliczający umowę komisu lub inną umowę, której przedmiotem jest eksport lub import towarów, na przykład dokument celny SAD. Po wejściu Polski do Unii Europejskiej przedsiębiorcy, handlujący z krajami nienależącymi do UE, nadal stosują dokument SAD.

Podatek VAT obowiązuje w Polsce od 5 lipca 1993 roku. Ustawa o podatku VAT określa jego elementy do których należy przede wszystkim podmiot opodatkowania. Do tej kategorii zaliczamy podmioty wykonujące czynności opodatkowane VAT, osiągające obroty za poprzedni rok obrotowy 10 000 euro, zobowiązane do złożenia w Urzędzie Skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego. Są to podatnicy VAT czynni. Podmiotem opodatkowania są też podmioty, które mogą, ale nie muszą składać zgłoszenia w Urzędzie Skarbowym. Są to podatnicy VAT zwolnieni. Ostatnią grupę podmioty stanowią podatnicy VAT czynni, dokonujący wewnątrz wspólnotowego nabycia towarów. Są to podatnicy VAT UE. Drugim elementem podatku VAT jest przedmiot opodatkowania. Przedmiotem opodatkowania w Polsce podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów; wewnątrz wspólnotowa dostawa towarów. Kolejnym elementem podatku VAT jest podstawa opodatkowania. Jest to obrót rozumiany jako kwota należna z tytułu sprzedaży pomniejszona o kwotę należnego podatku, obejmująca całość świadczenia należnego od nabywcy. Ważnym elementem podatku VAT są stawki. W Polsce obowiązują: 22 %, 7 % , 3 %, 0 % – w wewnątrz wspólnotowej dostawie towarów oraz w eksporcie towarów. Istotnym elementem są zwolnienia podatkowe. Mogą być przedmiotowe – dotyczą podmiotów, które nie uiszczają podatku VAT oraz podmiotowe – dotyczące podmiotów osiągających obroty do 10 000 euro.

Wiele firm organizuje różnego rodzaju imprezy integracyjne i inne okolicznościowe z okazji świąt, jubileuszy czy innych okazji. Często organizację tych imprez powierzano profesjonalnym firmom, które przygotowywały miejsce, zapraszały artystów, zapewniały gastronomiczną oprawę. Na mniejszych imprezach typu konferencje, szkolenia chętnie korzystano z cateringu, bo można było odliczyć podatek. Po zmianie ustawy o podatku VAT, sytuacja uległa zmianie, usługi cateringowe są wyłączone z odliczania podatku VAT. Usługi cateringowe klasyfikowane są nie jako usługa gastronomiczna, ale jako usługa przygotowania i dostarczania posiłków. Według organów skarbowych jest to zdecydowanie inna działalność niż działalność restauracji czy baru, ponieważ usługa ma całkowicie odmienny charakter i nie ma podstaw do odliczania podatku VAT. Podatnik jednak ma prawo do odliczenia VAT z tytułu zakupu usługi cateringowej pod warunkiem, że wydatek na jej nabycie zostanie zaliczony do kosztów podatkowych. W związku z tym, że catering jest usługą sklasyfikowaną nie jako działalność gastronomiczna, zostanie opodatkowana stawką dla usług związanych z wyżywieniem. W Polsce stawka ta wynosi 7 %. Catering może być też uznany jako dostarczenie dań bez innych usług i wówczas może być opodatkowany stawką 5 % lub 23 % , jaką są opodatkowane towary dostarczane. Reasumując, przedsiębiorca organizujący imprezę integracyjną i korzystający z usługi cateringowej musi się liczyć z zapłaceniem za nią podatku.

Skutki nowelizacji ustawy o VAT dotyczą także tej sfery życia, jaką jest zdrowie i uroda. Jak wiadomo, każdy korzysta z usług medycznych, tych podstawowych, a niektórzy z tych ponadstandardowych, w celu poprawienia tego, o czym zapomniała natura. Od 1 stycznia pojawiła się opisowa definicja usług medycznych, które zwolnione będą od podatku VAT. Na pewno nie zapłacimy go korzystając z usług profilaktycznych, ratujących nasze życie i poprawiających stan zdrowia. Od 1 stycznia 2011 roku zapłacimy natomiast 23 % stawkę VAT za opinię medyczną, służącą do celów sądowych lub rentowych. Taką stawką będą również obciążone operacje plastyczne, jeśli będziemy chcieli poprawić sobie wygląd nosa, czy ust. Nie wszystkie operacje plastyczne będą obciążone podatkiem VAT. Zwolnione z niego będą te, których celem jest przywrócenie normalnego wyglądu po wypadkach. Także osoby pogryzione przez zwierzęta, które będą chciały pozbyć się blizn, przy płaceniu za operację plastyczną, nie będą płacić VAT. Dużą wątpliwość i dyskusję wywołują porody rodzinne. Opłaty pobierane przez szpitale za poród w sali o podwyższonym standardzie – pojedynczej, z indywidualną opieką medyczną czy położniczą z znacznej mierze poprawiają komfort rodzącej, ale nie musi to być objęte zwolnieniem. Do końca sprawa nie została rozstrzygnięta, na pewno na ten temat będzie się toczyć dyskusja w środowisku medycznym. Z podatku VAT zwolnione są na pewno usługi rehabilitacyjne, wykonywane w ośrodkach wpisanych do rejestrów wojewody.

W związku z trudną sytuacją na rynku pracy, wiele osób musi myśleć o przekwalifikowaniu się, zdobyciu nowego zawodu, nowych umiejętności. Takie możliwości dają studia podyplomowe, różnego rodzaju kursy i szkolenia. Można na nich poszerzać swoją wiedzę, a tym samym podnosić kwalifikacje. Wszystkim wiadomo, że koszty związane z tym działaniem są wysokie, dlatego pracodawcy współfinansują je i w ten sposób zachęcają pracowników do doskonalenia się. Każde przedsiębiorstwo ma specjalny fundusz przeznaczony na podnoszenie kwalifikacji, czyli na szkolenia. Aby środki na nie przeznaczone mogły być zaliczone do kosztów uzyskania, muszą być spełnione pewne warunki. Poniesiony wydatek musi gwarantować osiąganie przychodów i musi mieć związek z poszerzaniem wiedzy. Podatnik, wydający pieniądze na szkolenia, kursy, studia musi udowodnić, że wydane przez niego pieniądze przyczyniły się do osiągnięcia przychodu. Nie wystarczy tylko wykazać, ze tak jest, koniecznie trzeba to udokumentować. Może to być faktura VAT lub umowa na świadczenie usług w tym zakresie. Drugim ważnym warunkiem jest ten, by wydatek na szkolenia, studia, kursy był ukierunkowany na profil, w jakim dana firma, przedsiębiorstwo prowadzi działalność. Inny rodzaj kursu, niż profil firmy będzie zakwestionowany przez organa skarbowe. Przed podjęciem decyzji o wysłaniu pracownika na studia podyplomowe, kurs czy szkolenie, należy dokładnie zapoznać się z tematyką, programem studiów, by potem nie mieć problemów z fiskusem.

Wakacje spędzane na wsi mają coraz więcej zwolenników. Jadą tam przede wszystkim ci, którzy lubią obcowanie z przyrodą, czyste powietrze i zdrowe jedzenie. Coraz częściej szukamy w Internecie adresów gospodarstw agroturystycznych położonych w pobliżu gór, jezior czy morza. Agroturystyka, w przepisach ustawy o PIT jest zwolniona od podatku. Wolne od podatku są dochody uzyskane od wynajmu pokoi gościnnych. Warunkiem zwolnienia jest, by budynek, w którym te pokoje wynajmujemy, położony był na terenach wiejskich i koniecznie w gospodarstwie rolnym. Zwolnieniu podlega też wyżywienie. Ze zwolnienia mogą skorzystać ci właściciele gospodarstwa, którzy wynajmują nie więcej, jak pięć pokoi. Aby skorzystać ze zwolnienia od podatku, gospodarstwo agroturystyczne musi spełniać jednocześnie trzy warunki. Liczba wynajmowanych w nim pokoi nie może przekraczać pięciu oraz budynek mieszkalny, w którym one są położone musi znajdować się na terenach wiejskich, w prawdziwym gospodarstwie rolnym, a pond to gospodarze swoje usługi maja świadczyć osobom przyjeżdżającym do nich na wypoczynek. Ze zwolnienia od podatku nie mogą skorzystać osoby, które wynajmują pokoje w budynkach innych niż mieszkalne oraz takich, które nie są położone na terenie gospodarstwa wiejskiego. Aby przychody z wynajmu pokoi wczasowiczom były zwolnione z podatku, niekoniecznie trzeba być właścicielem tego gospodarstwa rolnego, może ono należeć do członka rodziny. Warto zatem w swoich gospodarstwach urządzić pokoiki dla turystów.

Nie każdy ma prawo usługowo prowadzić księgi rachunkowe. Mogą o tym Myślec tylko osoby, które mają odpowiednie uprawnienia. Wśród nich są te, które legitymują się certyfikatem księgowym, wydanym przez ministra finansów. Otrzymać mogą go ci, którzy zdali specjalny egzamin lub wykazali się odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem. O tym, kto może prowadzić księgi rachunkowe mówi specjalna ustawa o rachunkowości. Z przepisów wynika, że osoba ubiegająca się o certyfikat księgowy musi mieć pełną zdolność do czynności prawnych i korzystać z pełni praw publicznych. Dodatkowo powinna mieć co najmniej średnie wykształcenie. Nie może być również skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwo skarbowe oraz za czyn określony w rozdziale ustawy. Wymienia on miedzy innymi prowadzenie ksiąg rachunkowych wbrew przepisom ustawy czy prowadzenie działalności usługowej w zakresie ksiąg rachunkowych bez wymaganych uprawnień. Certyfikat wydawany jest na wniosek zainteresowanego. Można go zdobyć na dwa sposoby: zdać egzamin lub – jeśli spełnione są warunki określone w ustawie o rachunkowości – można pominąć ten etap i od razu wystąpić do ministra finansów o jego wydanie. Egzamin muszą zdawać osoby, które mają średnie wykształcenie i co najmniej dwuletnią praktykę w księgowości. Biuro rachunkowe można prowadzić we własnym domu lub w specjalnie wynajętym lokalu.